?

Log in

Previous Entry | Next Entry


Zoals beloofd weer eens een compleet fictief antiautobiografisch of biografisch (wees nou eerlijk, dit gebeurt Niemand, Never) verhaaltje, zo vreemd en onwaarschijnlijk dat het bijna niet verzonnen kán zijn! In de hoofdrol de zelfbedachte studente Lelka.

Het avontuur vindt zijn doffe start-schot achter een van de PCs op de TU-Delft. Lelka voert wat gegevens in en promt spuugt 9292 de reis die ze mag maken in drie simpele stapjes uit. "Station Delft naar Schiedam Centrum, trein. Schiedam centrum naar Marconiplein, metro. Marconiplein naar politibureau, lopend". Vanmorgen paste het nog niet in de superstrakke planning, maar tegen alle verwachtingen in had Lelka vandaag toch nog haar berekeningen afgekregen. Geen betere manier om dat te vieren, dan lekker gevonden voorwerpen ophalen en gratis met je OVtje naar huis te tjoeken.
Zonder korting kost het drie euro tot Schiedam. Maakt niks uit; de terugreis wordt zoet en gratis! Afleiding wordt geboden door een zeer mooi meisje (Lelka is problematisch lesbisch) dat voor haar de trein in stapt. Lelka achtervolgt, en gaat zo verleidelijk mogelijk tegenover haar zitten -maar stoot het hoofd tegen het bagagerek. Stilletjes lacht ze zichzelf uit terwijl ze haar telefoon grabbelt: Een jongen bellen zal zeker haar potentie herstellen. Zelfverzekert kiest ze Martin uit haar ontkend kleine, intieme contactenlijstje.
"LEEEELLKAAA!! Auuuwuuuhhh" galmt het door haar treinstel. En door die van Martin, hij zit ook in de trein. Opgewekt worden plannen gemaakt voor het weekend en tegen de tijd dat ze ophangt, is het mooie meisje tot nietem gekrompen.
In Schiedam uitstappen is verwarrend. Je verwacht een klein dorp aan de rand van Rotterdam, maar het station is enorm. In vergelijking dan. Nieuwsgierig verlaat Lelka het station op zoek naar wisselgeld voor metrotickets. Een tabakszaak biedt hopelijk uitkomst:
 "Hallo, mag ik geld wisselen?"
De man achter de kassa is duidelijk een beetje simpel.
 "Nee mooi niet!"
"O, oke. Dan koop ik wel iets kleins"
"Nee! Ik ga niet voor je wisselen!"
"Dat hoeft niet, ik koop iets kleins, voor het wisselgeld" glimlacht Lelka de arme stumpert toe.
"Nee je flikkert maar op met je wisseltruuks!"
Juist, ja. Gelukkig komt er een dame achter de andere kassa te staan".
"Prima, ik probeer het wel bij haar dan."
"Dacht je dat ik blond was ofzo?" vraagt de dame. Ze is, zoals de oplettende lezer misschien al was opgevallen, zeer blond. Een dame met humor!
"Eh ja, dat dacht ik wel ja!" Vertrouwt Lelka haar goedlachs toe.
 "Nou dan kun je meteen vertrekken!"
"Eeh, wablief? Ik wil iets kopen.."
"Nee je koopt niks!"
"Maar willen jullie niks verkopen?? Wat vindt jullie baas daarvan?"
"Nee we verkopen niks! Dat mag onze baas wel kut vinden, maar jij koopt niks!"
 "O, dus dit is Rotterdam he. Nou mooi KUT." Lelka verlaat het toneel verward.

Naast de tabakswinkel staat een bakker. Lelka koopt een zak pepernoten; de bakkersvrouw weet niks te vertellen over wisseltrucs of overvallen op de tabakszaak, ze weet wel dat ze de enige is die wisselt in Schiedam. Lelka weegt de zak in haar hand en bedenkt of ze een paar nootjes aan de bange kassalui gaat aanbieden. Wijselijk, niet.

De metro naar Marconiplein, het plein waaraan de Politie is gelegen, is zeer snel. Lelka is de enige die uitstapt, en het Marconiplein biedt niemand om in te stappen. Bovengronds kijkt ze om zich heen en holla't naar de eerste de beste intellectueel ogende neger. Hij heeft een meid bij zich.  "Hee, weten jullie de Schiedamseweg?"
Het meisje begint opgewonden te gebaren en te wijzen. De neger trekt een wenkbrouw op en haar armen omlaag.
"No sweetie you're telling wrong tings. Dat daar, waar ze wijst, is Schiedam. De Schiedamseweg is dáár, waar de tram de bocht om gaat" hij wijst de andere kant op. Hij is in controle. Lelka knikt enkel een bedankje en gaat er gezegend vandoor; wat een gevleugeld figuur. Ik loop richting de tram-bocht en zie het politiebureau liggen.

Het bureau is zeer geordend. De agenten lopen rechtop en er is altijd iemand achter de balie, anders dan in Pijnacker. In Schiedam moeten de dienders immers meer respect afdwingen. De dame achter de balie lijkt een indiase schone met een afschuwelijk rotterdams accentje. Wanneer Lelka om haar beurs vraagt, vraagt de dame om legitimatie. Die heeft ze niet.
"Heb ik niet. De politie heeft me alleen deze brieven gegeven, waar 'Niet Voor Legitimatie' op staat!" Dat mag dan wel zo zijn, maar de brieven hebben tot nu toe altijd prima als legitimatie gediend. De dame is weinig onder de indruk.
 "Zonder legitimatie kan ik je niet helpen".
Wat een vreemd, irreel antwoord. Schiedam blijkt een andere dimensie. Lelka kijkt haar aan, een beetje schommelend in haar schoenen. "Maar ik heb geen legitimatie, dit is wat de politie me gaf! Ik weet precies wat er in m'n beurs zit, kijk maar"
"Heb je een bewijs dat je een nieuw ID hebt aangevraagd? Sorrie, we kijken niet in je beurs voordat je je legitimeert."
 "Nee, ik heb geld nodig om dat aan te vragen, en ik heb geen geld." Lelka wijst op de muur achter de dame, een betegelde muur die ergens haar beurs en haar geld verstopt houdt.
"Nou je moet maar wat geld lenen dan, en eerst je ID bestellen. Dan mag je terug komen."
Ze is keihard. Lelka lacht, tiert, en uit haar frustratie in vrolijke en vredige handelingen. Waar is ze in godsnaam beland? Buiten op de stoep staan de tranen dichtbij. De echte wereld is maar een vreemd, naar krengetje. Iemand moet dit kunnen verklaren?
De eerste persoon die ze belt is Freddy, haar huismaatje. Maar wat moet Freddy hier nou over zeggen? Ze drukt het weg. Dan maar naar huis bellen. Haar broertje Jelle neemt op en ze vraagt hulpeloos naar mamma. Jelle vraagt, maar kan niets voor haar betekenen. Mamma is nog op het werk.
Alles kan, dit moet kunnen. Wat voor wereld ís dit nou? Ze herhaalt de feiten in haar hoofd. Aha!
"Ze kijken niet in mijn beurs als ik me niet legitimeer. Maar ze hebben in mijn beurs gekeken; anders wisten ze niet mijn naam; hoe weten ze mijn adres, hoe hebben ze die brief gestuurd? Ze hebben de GBA ingekeken! Loeders, privacyschending!"
Met ietwat lichtere tred veert Lelka terug het politiegebouw in. De dame zit glimlachend te wachten.  "Had u nog vragen?"
 "Ja! Een vraag, inderdaad. Hoe wist u mijn naam, en hoe heeft u die brief gestuurd? U wist precies wie ik was."
Ze kijkt naar haar collega. "Ja, we kunnen in de GBA kijken naar d'r ouders."
"M'n ouders? O, verrek!"
De gemeente legitimeert mensen door ze lastige vragen te stellen over hun ouders. Wanneer is je moeder jarig? Kut.
"Tja, we kunnen haar ouders wel opzoeken?" De dame kijkt haar collega aan. Lelka's hart springt om.
"Goed. Schrijf hier maar je informatie en die van je ouders op".
Naam, Lelka, Adres zo en zo, Moeder, Gerrie, adres daar, Pappa's adres ook daar, Mamma toen geboren, Pappa ergens voor kerst.. Even Jelle bellen. Pappa blijkbaar geboren na kerst, voor oud-en-nieuw? De gegevens worden gechekt. Het duurt een half uur.

Wacht, het waren maar vier regels tekst. Waarom duurt het een half uur?

 "Mevrouw? Eeh, we kunnen uw beurs niet vinden."

Het spijt mij en het spijt Lelka dat het verhaal zo lang duurt. Lelka spijt het nog het meest; ze zoekt in haar achterhoofd naar verklaringen. Was dit het juiste adres? Hoe veel politibureaus zijn er aan het Marconiplein?
Lelka gaat weer zitten. Ze beloven dat hij ergens toch moet liggen, alleen dus niet op de plek waar het hoort. "Sorrie, hoeveel bakken gevonden voorwerpen hebben jullie?"
"Ja een paar dus, maar je beurs ligt in de verkeerde"
Gelukkig. Na een lange zoektocht slagen de twee dames en een heer de beurs te vinden. Lelka weet haar dankbaarheid niet goed uit te drukken voor mensen die net nog zo dwars mogelijk lagen. Haar pepernoten sloegen ze af.
Lelka wil wel naar buiten rennen, weg van hier in ieder geval, met haar OV'tje dicht op haar hard geklemd. Toch opent ze de beurs even, gewoon, om er naar te kijken.
Uit het mapje van haar OV grijst niet haar eigen pasfoto, maar het vrolijke gezicht van haar ex Melinda, haar toe.
 

ds

Profile

blackboard
ethanolshots
We killed genius

Latest Month

May 2011
S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    
Powered by LiveJournal.com
Designed by chasethestars